Sevgili ben;
Fatih'in yıkıp geldiği surların yüz metre ilerisinde, doğma hali aslında omuzunda ki yüklerin başlangıcı oldu.
Annemden kesilen göbek bağı o yıkık surlara bağlandı.
İstanbul kişiliğim olmuştu, doğum lekem Galata siluyeti, en büyük sıkıntım
içimde insanlara yetmeyecek kadar hınca hınç dolan duygusal meydanlar oldu.
O meydanlarda hiç bir zaman kazanılamayan devrimler ve şarkıları oldu
gençlik hevesi sönmeyen.
İçimde ki çarpık kentleşme ses edemeyecek hale getirdi, sözlerimi anlam düşmesi intaharlarına gebe bırakarak.
Şairlerim oldu içimde 'gözlerim kapalı' dinlediğim.
Semasına ZEKİ MÜREN şarkıları yükselen İstanbul gibi benimde en özel anlarımın semalarında eşlik etti.
İstanbul gibi el uzatılamaz aşklarım oldu kız kulesi gibi.
Ada vapurunda tattım, ilk sevgili kokusunu deniz kokusu utangaçlığı ve benzersizliğiyle.
İstanbul gibi terk edildim bende elbet içlerinde ne kadar benden bir parça ve dönme isteği olsa bile ama;
döndüklerinde eski İstanbul gibi eski bende kalmamıştı.
Şimdi...
Ölüyorum istanbul ile göbek bağım toprak bağına dönüşmek üzere belki bir ulu çınarın damarlarına nufüz ederim umudu ile ölüyorum;
Bir ulu çınarın şahitliğini arar ise İstanbul,ben bir ulu çınarın özü olmaya gidiyorum.
Ben istanbul olmaya gidiyorum.
Ben istanbul.
Ben.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder