BİR MİLLİYETÇİNİN UZAY GÜNLÜĞÜ-2

BİR MİLLİYETÇİNİN UZAY GÜNLÜĞÜ-2

Stalin ürken gözlerle Dr. Alpman KUYMU'ya bakmıştı, Stalin'de olsa bir çocuk bedeniydi, kırk milyon insan öldüren insan olması,aklına yatmıyordu bu çocuk bedenin'de.

Kuşku Dr,Alpman KUYMU'nun zihninde filizlenmişti, aklında milyon dolarlık soru belirmeye başlamıştı''ben bu çocuğu nasıl öldürebilirim ?'' soru aklında yankı yaparak tüm vücuduna yayılıyordu.

Beklenmedik şekilde Stalin aynı çocuksu bakışlarıyla,Dr.Alpman KUYMU'ya;

-Merhaba bayım,babamı mı arıyorsun?

Dr.Alpman KUYMU'nun aklında ki tüm kelimeler uçmuş gibiydi, Stalin den çok masum bir soru gelmişti. Duraksadıktan sonra Stalin'nin daha fazla korkmaması için cevapladı.

-Hayır sadece dolaşmaya çıktım, sen burada ne yapıyorsun?

-Babamı bekliyorum bayım, arkadaşının yanına gitti ama hemen gelecek.

Doktor Stalin'nin öldürülmesi için ilk ve tek fırsatın olduğuna karar verdi, çünkü bu çocuğun ileride kendi ırkına yapacağı zalimlikler geldi aklına,öldürmek için hamle yaptı, Stalin'nin boğazına sarıldı.

Stalin'nin boğazında ki damarlar çıkmıştı, çocuksu bir inlemeyle, doktorun ellerini gücünün yetiğince tutmaya çalışıyordu.

Dr.Alpman KUYMU önünde ki manzara karşısında kendine inanmamaya başlıyordu, Stalin'de olsa bir çocuk formuydu bu Doktor daha fazla yapamadı ellerini Stalin'nin çocuk boğazından çekti, Stalin boylu boyunca yere yatmıştı, yarı baygın halde çocukça inlemesine devam ediyordu.

Hemen oradan uzaklaşmaya başlamıştı, tarihin en büyük fırsatını dakikalar önce es geçmişti.

Dr.Alpman KUYMU artık dayanamayıp ağlamaya başlamıştı, Stalin'nin masumiyeti geliyordu aklına diğer yandan ise kaçırdığı fırsat, yaşadığı duyguyu, dünya üzerinde kimsenin yaşamadığından emindi.

Ortalık bir anda kararmaya başlamıştı Dr. Alpman KUYMU'nun duyguları yeniden korkuyla dolmuştu, beyaz ışık üzmesi üzerine doğru geliyordu ışığın onunla buluştuğu an yeniden Anubis'in yanına gelmişti. 

Anubis alaycı bir tavırla doktorla konuşmaya başladı.

-Ölü yazıcısı beceriksizliğini ölümlü tarihine not etmelisin bence ( çakal kahkahaları artık konuşmasına eşlik etmişti) senin beceriksizliğin, milyonlarca insanın ölmesini sağladı.

Dr.Alpman KUYMU dizlerinin üzerine çökmüş ve Anubisin kendisiyle dalga geçmesine katlanmaya çalışıyordu. İçinde ki karmaşık duygular yüzüne vuruyordu, Stalin'nin öldürdüğü her insanın ölümüne ortak olmuş gibi hissediyordu.

Anubis Dr.Alpman KUYMU'nun bu haline keyifleniyordu ama daha yapacakları bitmemiş gibi bir hal vardı.

-Ölü yazıcısı benim verdiğim hediyeyi boş yere harcadın, bunun elbette bir cezası olacak.

Doktor korku dolu gözlerle Anubise baktı kısık sesi ile;

-Hayır, daha fazla bana acı çektirme, ya canımı al yada beni geri gönder.

Bundan zevk alan Anubis çakalvari kahkahasına bir kahkaha daha kattı.

-Ölü yazıcı yalvarman çok hoşuma gitti ama canının bana katılması için daha zaman var. Sana verdiğim cezaya gelirse, Hayatının anlamını elinden alacağım, artık faşist olamayacağın bir zamana göndereceğim. Seni daha yazının bulunmadığı, sözlerin ruha bürünmediği, insanların insan olduğunun farkına varmadığı,ölü tarihi öncesi döneme göndereceğim, belki senin için güzel bir tez çalışması olur, tabii ilk üniversitenin kurulmasını beklemen gerek.

Anubis gülerek geldiği ışığın içine dönmeye başlamıştı, doktor'un ise beyni bu olaylar karşısında iyice donmuştu, gözleri anlamsız bakışlarla Anubise bakıyordu ve ağlamaya devam ediyordu.

Anubis giderken son sözlerini olmayan bir aleme doğru bağırarak söylüyordu.

-üç buçuk  milyon yıl öncesi için başarılar, Afar çölü senin yeni evin 

Gülerek kaybolmuştu Anubis, Dr.Alpman KUYMU'yu korku sarmıştı artık, altında ki ışık üzmesi hareket etmeye başlamıştı.

Hız tüm bedenine yayılmıştı saniyeler içinde, güneşin kavurduğu çölün ortasında bulmuştu kendini.

Uzaklarda yarım yamalak ilkel insan siluetleri görüyordu, aklında tek bir soru vardı. Bu soru ne açlık, ne yaşam kaygısı idi, bu soru;

'' Türkçe konuşamayan insanlarla, bir ömür nasıl geçer ?''